Jerzy Kraska urodzony 24 grudnia 1951 roku w Płocku. Swoje pierwsze piłkarskie kroki stawiał w tamtejszej Mazovii. Przygodę z futbolem rozpoczął, idąc śladem starszych braci. Kiedy wielu jego kolegów próbowało swoich sił w ataku, Kraska od początku grał w obronie. Jak sam wspominał, był chyba urodzonym stoperem. To Strejlau jako pierwszy zauważył, że piłkarz Gwardii może więcej osiągnąć w drugiej linii niż w obronie. Kiedy powiedział o tym piłkarzowi, to Kraska nie ukrywał zdziwienia. Był przekonany, że to absurdalny pomysł i że jest już za stary, żeby się przestawić na inną pozycję. Nie musiał jednak długo czekać i wkrótce okazało się, że szkoleniowiec miał rację.

W barwach narodowych wystąpił 13 razy jako defensywny pomocnik. Z reprezentacją zdobył swój największy sukces w karierze, czyli złoty medal igrzysk olimpijskich w Monachium w 1972 roku.

Niestety, nie dane mu było rozwinięcie w pełni piłkarskiego talentu. Od 1973 roku postępujące po sobie, kolejne ciężkie kontuzje (cztery operacje tego samego kolana, łąkotka, zerwanie stawu obojczykowo-barkowego) uniemożliwiły mu kontynuowanie gry dla drużyny narodowej.

W Polsce przez całą karierę był związany z jednym klubem – Gwardią Warszawa, w której rozegrał w sumie 14 sezonów. Miał też dwuletni epizod w fińskim zespole Kuopion Palloseura. Po zakończeniu gry w piłkę został trenerem. Prowadził warszawskie kluby: dwukrotnie Gwardię, rezerwy Legii oraz Polonię. Z zawodu był mechanikiem. Ukończył również Studium Trenerskie w warszawskiej AWF.