Zygmunt Anczok urodzony 14 marca 1946 roku w Lublińcu. Lewy obrońca, którego atutem była niesłychana wytrzymałość i szybkość. Dzięki temu często włączał się do akcji ofensywnych, nie ograniczając się jedynie do zadań obronnych. W reprezentacji Polski wystąpił 48 razy. Zdobywca złotego medalu Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 roku.

Podczas turnieju olimpijskiego w Monachium był podstawowym zawodnikiem drużyny prowadzonej przez Kazimierza Górskiego. Grał we wszystkich siedmiu meczach, w tym finałowym 10 września 1972 roku na Stadionie Olimpijskim, w którym reprezentacja Polski wygrała 2:1 z obrońcami tytułu – reprezentacją Węgier, dzięki czemu po raz pierwszy w historii została mistrzem olimpijskim.
Większość kariery zawodniczej reprezentował barwy Polonii Bytom, z którą odnosił spore sukcesy na arenie krajowej i międzynarodowej. Następnie został zawodnikiem Górnika Zabrze, zdobywając z nim Mistrzostwo oraz Puchar Polski.

Otrzymał tytuł Piłkarza Roku 1966 w plebiscycie katowickiego „Sportu”. 27 maja 1971 roku w Moskwie wraz z Włodzimierzem Lubańskim wystąpił w meczu pożegnalnym słynnego radzieckiego bramkarza – Lwa Jaszyna w drużynie Gwiazd FIFA. W 1975 roku wyjechał do Chicago, gdzie występował w drużynach polonijnych. Po dwóch latach wrócił do Europy, przenosząc się do norweskiego klubu Skeid Fotball, w którym to w wieku 33 lat zakończył piłkarską karierę. W późniejszym czasie próbował swoich sił jako trener.